Een Misverstand

gepost in Mijn Belevenissen | 0

“Gewicht in Evenwicht werkt met groepjes van acht à tien deelnemers en duurt in totaal twaalf weken. Het omvat na een eerste screening door een medisch team, zowel fysiotherapie als voedingsadvies en psychologische begeleiding op maat van elke deelnemer. Het kostenplaatje van zo’n zorgprogramma bedraagt ongeveer driehonderd euro.”

Dat leek me wel wat, dus ik belde voor een afspraak (zonder dat specifieke programma te vermelden, maar enkel zeggend dat ik obees was en de zaken via een ziekenhuis wilde aanpakken). “Stuivenberg of Erasmus?”, vroeg een vriendelijke dame mij. “Is mij gelijk”, antwoordde ik. Het werd Erasmus.

Toen ik daar op 25 september 2012 aankwam werd het misverstand relatief snel duidelijk: ik had een afspraak gemaakt met het team dat rond obesitasheelkunde werkt. Voor de mensen die de diëten en de pillen al voorbij zijn. Waar ik feitelijk ook al bij hoorde. Alleen had ik nooit aan een operatie gedacht, omdat ik meende dat je dan met mijn lengte over de 100 moest wegen. Wat juist, maar ook niet juist is. Dus ik dacht – nu ik hier toch ben, ga ik er in mee; we zien wel.

De diëtiste had nog even werk, dus ik werd opgevangen door de klinisch psychologe, aan wie ik mijn wedervaren met de overtollige kilo’s vertelde.

Ik vertelde alles wat ik ook hier ook al heb verteld en was dus eigenlijk verbazend eerlijk. Dat kwam waarschijnlijk omdat ik niet voorbereid was; in het tegenovergestelde geval had ik misschien wel wat leugentjes om bestwil verteld.

De sfeer was erg ontspannen, en we hebben nogal wat afgelachen. Zo tekende ze op een gegeven moment een Gauss curve, en toen ze vroeg of ik wist wat dat was, zei ik dat haar tekening vanuit mijn gezichtshoek veel overeenkomst vertoonde met mijn hangbuik (ik zat tegenover haar). De informatie die ze mij gaf was erg volledig, en omvatte ook veranderingen die ik moest doorvoeren voor een eventuele operatie en de noodzakelijke gedragsveranderingen na de operatie.

Wat vaak uit het oog wordt verloren is dat wie zo’n operatie ondergaat ook levenslang een ander, aan de ingreep aangepast, gedragspatroon moet toepassen. Als je het “gezonde gedrag” niet kunt of wil toepassen, dan is de ingreep totaal nutteloos geweest. Enkel  patiënten bij wie het gezonde gedragspatroon zich zowel voor als na de ingreep kan ontwikkelen, komen in aanmerking voor een operatie.

Na een gesprek van zeker anderhalf uur werd ik versast naar de diëtiste. Omdat de psychologe ook al veel had verteld over de wijze van eten na een operatie, bleef er voor de diëtiste niet meer zoveel over. Ik herhaalde nog eens mijn verscheidene dieetpogingen, werd intussen nog eens gewogen, kreeg een brochure over het hele procédé van een gastic bypass en een folder over de vitaminen die je voor de rest van je leven moet nemen + de aanvullende proteïnepreparaten die nodig zijn. Verder nog wat meer uitleg over de nieuwe eet- en drinkgewoontes die na zo’n operaties noodzakelijk zijn (kleine maaltijden, goed kauwen, langzaam eten, NIET drinken bij het eten etc…). Daar kom ik later op terug.

Bariatrische chirurgie is dus géén wondermiddel. Het is enkel een hulpmiddel waarbij in combinatie met voedingsaanpassingen en meer beweging een succesvolle aanpak van obesitas mogelijk wordt. “Dus heel goed voor mij”, dacht ik.

De diëtiste, die tezelfdertijd obesitascoördinator is, wist mij nog dezelfde dag een afspraak met een lid van het chirurgenteam te bezorgen. Intussen kon ik nog een paar uur naar huis, waar ik het nieuws meedeelde aan mijn partner, die het in Keulen hoorde donderen. Erg enthousiast was hij blijkbaar niet, gelet op mijn medische voorgeschiedenis (zie eerdere berichten): hij weigerde zijn mening te geven, zei dat ik het zelf moest weten etc…

‘s Middags fietste ik terug naar het ziekenhuis en kreeg na een dik uur wachten (eerder normaal dan abnormaal volgens een andere patiënt) contact met mijn eventuele toekomstige chirurg, aan wie ik uiteraard mijn wedervaren met de hartstilstand en de coma vertelde. Het matje, dat mijn buik bij elkaar houdt, zou wel eens voor problemen kunnen zorgen bij de kijkoperatie en het feit dat ik al een “open operatie” aan mijn darmen had gehad, zou wel eens voor lastige verklevingen kunnen zorgen, die het aanbrengen van een gastric bypass bemoeilijken. En blijkbaar kun je dat niet op voorhand vaststellen; een scan wijst dat niet uit. “Allez”, dacht ik, “de complicaties beginnen al op voorhand!”.

Wel werd bevestigd dat dank zij de operatie en het daarop volgende gewichtsverlies mijn gezondheidsproblemen ofwel zouden verdwijnen ofwel substantieel zouden verbeteren. En daar ging ik het tenslotte voor doen!

Ik beloofde de nodige papieren over mijn vorige operaties op te vragen, waarop ik groen licht kreeg om de rest van het traject aan te vangen. De eerste etappe was al voorbij!

Laat een Reactie Achter

vijf × vijf =