De Préhistorie – Horrorjaar 2008/1

gepost in Mijn Belevenissen | 0

Wat volgt heeft invloed gehad op mijn beslissing tot een operatie over te gaan. Ik deed dit met de dood in het hart, en om dat te begrijpen is het nodig dat ik het verleden terug oprakel.

2007 was een heel slecht jaar. Ik was voortdurend ziek geweest en had daardoor drie vakanties moeten annuleren. Ik had in juni een zware darmoperatie ondergaan (groot stuk weggenomen wegens diverticulitis) met de nodige complicaties (longontsteking, wondinfectie …) en sindsdien was het eigenlijk niet meer goed gekomen. Veel ziek, altijd pijn en op het einde van het jaar kreeg ik te horen dat de kwaal mogelijk was teruggekomen. Bovendien had ik een littekenbreuk van 9 cm opgelopen en door een zware bronchitis in december, met veel gehoest, was die breuk waarschijnlijk nog veel groter geworden. Ik kon in ieder geval niet meer zonder hulp vanuit een liggende houding recht komen. Vanaf januari 2008 begonnen de ziekenhuisonderzoeken opnieuw. Wat hierna volgt zijn uittreksels uit een blog die ik al lang niet meer bijhoud, maar waarvan ik nog een back-up had.

13 januari 2008 – Lekkere klean-prep

Ik heb verleden donderdag drie zakjes Klean Prep (c) moeten nuttigen. Godsamme, wat een gore, ranzige smaak. De enige methode om dat bocht te drinken is met het verstand op nul en de blik op oneindig. Ik heb het overigens veel te traag gedaan: je moet er 4 uur over doen, maar bij mij heeft het 6 uur geduurd voor ik die vuiligheid binnen had. Je mocht er wat vruchtensiroop bij doen – bij mijn eerste liter heb ik crème de cassis geprobeerd, maar dat maakte de smaak alleen nog erger. En de dag erna zou de ellende opnieuw beginnen. Vanaf 8 uur… En in de namiddag zou er dan een colonoscopie worden uitgevoerd. Tenminste – als mijn kamer niet ingenomen zal worden door een bejaarde, want alle ziekenhuizen in Antwerpen zijn momenteel overbelast door oudjes met ziekten aan de luchtwegen. Nu die heb ik ook, al drie weken aan een stuk! En bejaard ben ik ook al …

 

Vrijdag om 8 uur stond ik in het ziekenhuis. Er was inderdaad een bejaarde voor mij, zowel aan de automaat voor de Etias hospitalisatieverzekering als aan de balie.

Wat hij precies had, wist hij zelf niet. “Aan de luchtwegen zeker”, zei hij toen hij dat voor Etias moest invullen (ik lieg niet!).

In mijn kamer aangekomen kreeg ik nog 4 LITER bocht te drinken. Nu was het Colopeg en het smaakte al even walgelijk – naar rotte vis, als je het mij vraagt. Pas om 14u30 werd ik naar beneden gereden. Na nog een grapje met de anesthesist te hebben gemaakt, viel ik goddank in slaap en werd pas wakker toen het onderzoek voorbij was. Dat is het goede nieuws.

Het slecht nieuws is dat mijn darm zowat is dichtgegroeid op de plaats van de operatienaad. De normale diameter is zo’n 4 cm. Zelfs met een kinderendoscoop kwamen ze er met moeite door. Ze moesten de zaak eerst een beetje rekken. En op die plaats is dus alles ontstoken.

“O jee”, mailde mijn huisarts mij, nadat ik hem deze onheilstijding had medegedeeld. Indeed … Woensdag terug naar het ziekenhuis. En zo blijven we bezig.

6 februari 2008 – Verder nieuws van het darmenfront: een stenose

Opnieuw onderzocht aan de darmen, en weer een vieze-drankjes-dag doorstaan! Het was een andere formule met een flesje Fleet phospho-soda en Dulcolax in al zijn vormen. Qua smaak was die Fleet niet te harden (heel zout en bitter), maar het vervelendste was dat ik de hele nacht wakker ben gebleven door die werking van de Dulcolax (die normaal pas de volgende ochtend mocht werken, maar ik ben nu eenmaal abnormaal). En dan werd dat de dag daarop om 6 uur nog aangevuld met een suppo, om het onderste deel van de endeldarm schoon te krijgen. Die moest na een uur werken, maar bij mij gebeurde dat pas na 2,5 uur, nl. toen ik mij te voet naar het ziekenhuis begaf (wat toch wel een 35 minuten goed doorstappen is). Even vreesde ik dat ik het niet zou halen, en ik had al visioenen van wat dat zou betekenen. Maar met een ijzeren wilskracht raakte ik er toch en toen schoot ik als zoef de haas de toiletten in, oef!

Ik schreef me in, en kon al meteen in een kabientje kruipen, waar ik een operatiehemdje aankreeg. Mijn dikke darm is al gescand, ik heb al een endoscopie en een colonoscopie moeten ondergaan, maar op 6 februari was het een colon-inloop, wat een vorm van radiografie is. Je moet op je zij op de tafel van een groot röntgenapparaat gaan liggen, en dan brengt de verpleegkundige een kort dun slangetje in je achterste aan. Via dit slangetje spuit die dan een waterige contraststof en lucht in de dikke darm. Die wordt door de contraststof zichtbaar op de monitor. Vervolgens worden er foto’s in verschillende houdingen genomen: liggend op de rug, op de zij, etc.

En jawel hoor, op de foto’s was duidelijk te zien hoe laat het was! ‘t zag er krek hetzelfde uit als deze van het internet geplukte foto. De chirurg die ik daarna bezocht vond het nu toch wel tijd voor een ballondilatatie. Wat de littekenbreuk betreft, die is wéér eens uitgesteld. Stel dat de truc met de ballon mislukt (in 13% van de gevallen), dan moet er geopereerd worden. En als die breuk dan pas hersteld zou zijn, zou dat allemaal voor niks geweest zijn. Dus… en zo blijven we bezig…

28 februari dus terug Kleanprepdag. 29 februari ziekenhuisopname. 1 maart hopelijk terug naar huis. Dan een wachtperiode om te zien of het kanaal open blijft. Dan weer een vieze-drankjes-dag en een onderzoek. En dan hopelijk eindelijk die breuk opereren. Ik heb intussen snel een reisje Ulm besteld. Tussen twee onderzoeken door, om zo te zeggen. In mei had ik langs de Lahn willen gaan fietsen (1 week). Dit wordt nu weer twijfelachtig.

14 februari 2008 – Over breuken en krochten

Ik zit weer twee dagen thuis. De dokter heeft me verboden te lachen, te hoesten en druk uit te oefenen op mijn buik. De littekenbreuk is nl. een nieuw stadium ingegaan: als ik me voorover, naar links of naar rechts buig is het net of er een klein aardappelmesje wordt ingestoken en rondgedraaid.

De huisdokter heeft contact opgenomen met de chirurg en die gaat nu zien of de dilatatie niet volgende week kan (morgen uitsluitsel). Dan kan de operatie van die breuk ook wat eerder…

Bovendien ben ik snipverkouden – naast allerlei neusdruppels en keeldrankjes heb ik ook een fles Stroh van 80° aangeschaft – kwestie van het aangename met het nuttige te verenigen. Voor de rest heb ik praktisch de hele dag in bed gelegen, eventjes de post beantwoord rond de middag en dan terug onder de donsveren gekropen.

22 februari 2008 – Ballondillatatie – verslag

Nu, de voorbereiding met Klean-Prep is falikant afgelopen. Ik was aan mijn derde liter begonnen toen mijn buik begon te zwellen en ik hevige krampen kreeg. Maar voor de rest niets. Het was onmogelijk nog iets te drinken, want ik kronkelde van de pijn. Ik dacht dat een warm bad wel zou helpen. Nee dus. Integendeel, na dat bad begon ik ook nog over te geven. Huisarts gebeld met vraag hoe het nu verder moest. Hij het ziekenhuis gebeld en het eind van het verhaal was dat ik via de spoed binnen moest en dus 1 dag eerder dan voorzien werd opgenomen. RX toonde grote hoeveelheden lucht en water in mijn darmen aan – alles zat vast! Ik werd als een oude bekende op de 6e verdieping onthaald en was eerlijk gezegd blij dat ik er was – als er dan nog iets akeligs zou gebeuren, dan was ik tenminste al “ter plaatse”. Einde Klean-Prep.

De dag erna het gebruikelijke infuus gekregen en rond twaalf uur stonden er ineens drie gastro-enterologen rond mijn bed + de afdelingsverantwoordelijke. Ik werd de levieten gelezen: ik ben een gecompliceerd geval, werd mij verteld. 50% kans dat de operatie zou lukken (=permanente dilatatie) 50% kans dat een tweede dilatatie zou moeten worden toegepast. 10% kans dat er scheuren zouden optreden tijdens de ingreep. In dat geval “spoedoperatie” – ik moest mij daar terdege van bewust zijn. Dat was ik uiteraard (waar dient internet anders voor, alleen moet je dat niet te veel laten merken aan die dokters, die zijn daar niet mee opgezet. Alleen die 50% in mijn geval viel wat tegen; ik had op 87% gehoopt).

Bon, de ingreep is dus goed verlopen. Ik ben een paar dagen in het ziekenhuis verbleven en heb nog een bijkomende dag ziekteverlof gekregen. Controlebezoek gastro pas over drie maanden. Binnenkort moet ik weer terug: afspraak met de chirurg voor de littekenbreuk. Plus Etias-formulier laten invullen, want de machine had eergisteren nagelaten een aangifteformulier uit te spuwen, zodat ze er een hebben moeten opsturen. Nu nog iets aan mijn tanden doen (alles is weer eens ontstoken, maar ik heb tandartsenvrees) en ik ben weer als nieuw.

Laat een Reactie Achter

2 + zestien =